Nasze kujawsko-pomorskie

Ciekawostki krajoznawcze

Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1348 r. i dotyczy arcybiskupa gnieźnieńskiego, Jarosława, który przy rozstrzygnięciu sporu przyznał Trąbin i Ruże wraz z przyległościami biskupowi płockiemu, Klemensowi. W 1453 r. został wymieniony pleban trąbiński, Wojciech. W 1628 r. wieś wraz z kościołem zostały zniszczone przez wojska szwedzkie.

Trąbin. Kościół parafialny. fot. A.Hermann
Trąbin. Kościół parafialny. fot. A.Hermann

Trąbin był własnością biskupią do 1796 r., czyli do czasu sekularyzacji majątku kościelnego. W trakcie XVIII w. dobra trąbińskie były dzierżawione, m.in. przez Tomasza Murzynowskiego oraz Piotra Sumińskiego. W okresie lat 1807 –1813 właścicielem dóbr Trąbin był marszałek francuski, Andre Massena, który otrzymał je z nadania Napoleona I Bonapartego. Około 1822 r. ówczesny majątek trąbiński, oprócz areału uprawnego, posiadał murowany dwór, spichlerz, gorzelnię, obory dla bydła, stajnie dla koni oraz browar. W 1836 r. car Mikołaj I nadał dobra trąbińskie oficerowi rosyjskiemu pułkownikowi, Demetriuszowi Własowowi. W rękach Rosjan majątek znajdował się do wybuchu I wojny światowej. Okres międzywojenny dla majątku był czasem powolnej parcelacji.

Obiekty krajoznawcze: We wsi zachowały się: kościół św. Antoniego zbudowany w latach 1878–1881 z wolnostojącą dzwonnicą ceglaną z 1891 r., cmentarz rzymsko-katolicki założony w drugiej połowie XIX w. z ciekawymi grobowcami Piwnickich, Abczyńskich, Rościszewskiej i Koskowskiego, pomnik przyrody w postaci skupienia buków w ilości 20 sztuk o wysokości 18–24m i obwodzie 174 – 213 cm oraz pozostałości cmentarza ewangelickiego z XIX w. w Trąbinie – Rumunkach . Wieś leży nad Jeziorem Trąbińskim (49 ha i gł. do 16 m).

H.M.