Nasze kujawsko-pomorskie

Ciekawostki krajoznawcze

Miejscowość leży w południowo-wschodniej części Kujaw, na Pojezierzu Kujawskim, nad Jeziorem Lubieńskim (89 ha). Najstarszy zapis o osadzie Lubień pojawia się w 1399 r. Data nadania praw miejskich nie jest dokładnie znana, ale w niektórych opracowaniach podaje się, że lokacja nastąpiła przed 1489 r. Przez wieki miasto stanowiło prywatną własność.

Lubień Kujawski. Kościół parafialny. fot. A. Urbański
Lubień Kujawski. Kościół parafialny. fot. A. Urbański

W średniowieczu należało do szlacheckiego rodu herbu Doliwa, który przyjął nazwisko Lubieńscy. Rozwój miejscowości miał miejsce w XVI w., kiedy było ona znanym w okolicy miejscem organizacji jarmarków i targów. Upadek Lubienia Kujawskiego nastąpił w XVII w. po wojnach szwedzkich oraz zniszczeniach, jakie spowodował na początku XIX w. pożar. Lubień pełnił i pełni niemałą rolę kulturotwórczą w regionie jako ośrodek sztuki ludowej (garncarstwo, hafciarstwo, koronkarstwo). Atrakcyjne położenie miasteczka, dobry dojazd, szczególnie z Łodzi nadaje mu w znaczącym stopniu status miejscowości wypoczynkowej.

Obiekty krajoznawcze: Zachowany jest w znacznym stopniu układ wsi targowej przekształconej w miasto, z trójkątnym rynkiem na osi ulicy przelotowej i jej rozwidleniu. We wnętrzu neoromańskiego kościoła parafialnego z końca XIX w. znajdują się, m.in. epitafia dawnych właścicieli dóbr lubieńskich. W południowej części miasteczka ocalał dwór z końca XVIII w. rozbudowany w XIX i XX w. o przewadze cech klasycystycznych (dostęp ograniczony – dom dziecka) otoczony niewielkim parkiem (pozostałości parku z początku XIX w.) oraz drewniane i murowane domy z XIX w.

H.W.